Harry Styles zerwał plaster przeszłości. "Kiss All the Time. Disco, Occasionally" powiewa świeżością [RECENZJA]

Harry Styles od dawna zasługuje na to, żeby postrzegać go nie przez pryzmat początków kariery w One Direction, lecz przez pryzmat teraźniejszości; solowej twórczości, którą budował na przestrzeni ostatnich lat. Choć etap boysbandu z pewnością zajmuje specjalne miejsce zarówno w sercu artysty, jak i fanów, czasem trzeba zrobić duży krok w przód, zerwać plaster i przestać żyć wspomnieniami i nadzieją, że jeszcze kiedyś będzie jak dawniej. Mam wrażenie, że do podobnych wniosków doszedł Harry, który właśnie wydał nową płytę. Po milionie sidequestów - być może niezbędnych w procesie twórczym - w streamingu pojawił się świeżutki, jeszcze gorący album "Kiss All the Time. Disco, Occasionally".

Fani Stylesa z niecierpliwością odliczali dni do 6 marca. To właśnie wtedy światło dzienne ujrzał trwający dokładnie 42 minuty i 39 sekund album "Kiss All the Time. Disco, Occasionally". Płyta - jak zresztą zapowiadał artysta - jest popowa, ale nie brakuje na niej elektroniki, tradycyjnych instrumentów, basów, a nawet eksperymentów. Składa się z 12 solowych utworów:

1. "Aperture"
2. "American Girls"
3. "Ready, Steady, Go!"
4. "Are You Listening Yet?"
5. "Taste Back"
6. "The Waiting Game"
7. "Season 2 Weight Loss"
8. "Coming Up Roses"
9. "Pop"
10. "Dance No More"
11. "Paint By Numbers"
12. "Carla’s Song"

"Kiss All the Time. Disco, Occasionally" to kwintesencja świadomości i dojrzałości muzycznej, którą osiągną Styles. Album jest pełen nowych brzmień i artystycznych rozwiązań, o które jeszcze kilka lat temu słuchacze nie podejrzewaliby piosenkarza. Choć stary, poczciwy Harry przewija się w tekście i muzyce, to - w porównaniu do poprzednich płyt - o wiele rzadziej decyduje się na nostalgiczne powroty do dawnych produkcji. Wciąż tworzy pop, tylko bardziej złożony, wymagający i wielowarstwowy z elektro-inspiracjami i tradycyjnymi instrumentami. Z kolei w tekstach nie brakuje głębokich przemyśleń czy uniwersalnych metafor.

Warto również wspomnieć o efektach wszechobecnych na albumie. Głos Harry'ego często jest modyfikowany, a w muzycznych motywach przewodnich utworów pojawiają się wszelkiego rodzaju glitche, tajemnicze odgłosy, pikanie i cała masa innych wariacji, których nie sposób opisać słowami.

Album zaczyna się singlem "Aperture", który pięknie rozpoczął nową erę Harry'ego. Bezbłędnie wykonał swoją misję; zaintrygował słuchaczy i przygotował na - moim skromnym zdaniem - najlepszy album w dyskografii artysty. Następnie płynnie przechodzimy do "American Girls", która raczy nas połączeniem pianina, tradycyjnych instrumentów z digitalowymi efektami. Dodatkowo na głos Harry'ego nałożony jest efekt "echa". Zaraz po stosunkowo spokojnej, popowej piosence wlatują dwa mocniejsze, eksperymentalne kawałki: "Ready, Steady, Go!" i "Are You Listening Yet". Drugi z wymienionych ma w sobie coś z mistycznego motywu obecnego serialu "Biały Lotos". Dalej przechodzimy do utworu "Taste Back". Mam przeczucie, że będzie viralował w social mediach i podbijał listy przebojów - mark my words.

"The Waiting Game" to jedyny kawałek z całej płyty, który po pierwszym odsłuchu mi nie siedzi - głównie z powodu powtarzalnego motywu pikania. Moje serce jednak skradł "Season 2 Weight Loss", który momentalnie sprawił, że chciałam go słuchać znów i znów. Harry przez całą piosenkę bawi się panoramą; rozłożeniem dźwięku, dlatego dla pełni doznań warto odtworzyć go na słuchawkach. Za nim się obejrzycie, już jestem za połową albumu. To idealny moment na instrumentalny utwór "Coming Up Roses". W ruch idą instrumenty strunowe - głównie bardzo lubiane przez Harry'ego skrzypce. Jeśli na koncertach nie pojawi się choć część orkiestry, będę bardzo zawiedziona.

Zmieniamy w zupełności klimat i na tapet bierzemy "Pop". W piosence przewija się psychodeliczny motyw główny, który jest obecny przez niemalże cały czas trwania - delikatnie odpuszcza na refrenach. Choć masa fanów Stylesa zachwyca się piosenką, ja uważam, że na albumie znalazłam sporo lepszych perełek. Jedną z nich jest "Dance No More" - oczami wyobraźni widzę, jak DJ puszcza kawałek na retro dyskotece, a na dancefloor wchodzą wtedy prawdziwi mistrzowie parkietu. To ten moment, w którym nawet podpieracz ścian zaczyna tupać nóżką.

W ten sposób powoli zbliżamy się do finishu. Ale zanim wybrzmi ostatni kawałek - czas na balladę "Paint By Numbers". Podobnie jak w "Coming Up Roses" Harry wprowadza instrumenty, ale atmosfera jest dużo bardziej kameralna Słyszymy gitarę akustyczną, basową, wlekącą się perkusję, a nawet trąbkę. Na usta ciśnie się - welcome to old Harry. "Kiss All the Time. Disco, Occasionally" podsumowuje "Carla’s Song" - jedna z tych piosenek, w której każdy znajdzie coś dla siebie; część osób safe space w esencjonalnych wersach, inni w nostalgicznej muzyce. Kawałek jest bardzo sentymentalny i metaforyczny. Harry zamknął wszystko, co najważniejsze w kilku linijkach tekstu, które każdy może odczytać na swój sposób. To mój ulubiony utwór z płyty.